مغز ما شبکه ای بسیار پیچیده با صد میلیارد نورون و صد تریلیون سیناپس بین نورون هاست. به منظور فائق آمدن بر چنین پیچیدگی وسیعی، درک نحوه عملکرد مغز و ایجاد ذهن خودآگاه ما، علم از ابزارهای ریاضی پیشرفته ای استفاده می کند. دانشمندان درصدد درک این مسئله هستند که یک پدیده کلی نظیر خودآگاهی چگونه می تواند از شبکه نورونی ما حاصل آید.تحقیقات جدید منتشر شده در مجله فیزیک بر آن است تا لایه های ساختاری قشر مغز را به شاخه های مختلف تجزیه نماید و شناسایی هسته ی شبکه را مقدور سازد. احتمال می رود خودآگاهی ما از این شبکه نشأت گرفته باشد. یک تیم مجرب از فیزیکدانان دانشگاه بار-ایلان تحت رهبری پروفسور شلومو هاولین و پروفسور روون کوهن از نظریه شبکه بهره جستند تا به بررسی این پیچیدگی پرداخته و مشخص نمایند چگونه ساختار شبکه قشر مغز انسان می تواند از فعالیت خودآگاه و یکپارچگی داده های پیچیده پشتیبانی کند. بخش خاکستری مغز انسان با تصویربرداری MRI اسکن شده و برای ایجاد هزار گره در قشر مغز مورد استفاده قرار گرفت. ماده سفید مغز نیز با تصویر برداری DTI اسکن شده و ۱۵۰۰۰ پیوند ایجاد کرد که باعث وصل شدن گره های

دانشمندان آمریکایی دریافتهاند تزریق خون یک انسان نوجوان به بدنهایی سالخورده از خاصیت جوان سازی برخوردار است، حتی اگر این بدنهای سالخورده به انسان تعلق نداشته باشند. این روش که شاید در نگاه اول شبیه به بخشی چندش آور از یک افسانه قدیمی درباره جادوگران باشد، روی موشها به آزمایش گذاشته شده است. در این پژوهش جدید، محققان نمونه خون یک گروه از افراد سالم و جوان ۱۸ ساله را گرفته و آنها را به موشهای ۱۲ ماهه که در دوره میانسالی بودند، برابر ۵۰ سالگی انسان، تزریق کردند.این موشها برای سه هفته و دو بار در هفته پلاسمای خون انسان را دریافت میکردند. (پلاسما جزئی تشکیلدهنده از خون است که دانشمندان معتقدند دارای خواص جوانسازی است). سپس محققان شرکت Alkahest در کالیفرنیا رفتار موشهایی که به آنها پلاسما تزریق شده بود را با گروه پیر و جوان موشهای سه و ۱۲ ماهه مقایسه کردند.خون جدید باعث جوان شدن مجدد موشهای پیر شد و آنها مانند موشهای جوان گروه کنترل شده توانایی خود را برای دویدن در فضای باز به دست آوردند. همچنین موشهای میانسال که به دلیل سالخوردگی قدرت حافظه خود در یافتن مسیر را نیز از

بیداری و باز خبری جدید.اخباری حامل عکس های تیره.نه! عکس های روشن با چهره های تیره و دودگرفته.افرادی که سر از قبر بیرون کشیده بودند ولی ناامید.شاید در حسرت اینکه هیچگاه روز نمیشد.همانجا می ماندند ولی باز نمیشد انگار.در ذهنشان مرور می کردند"این مکان فروشی است". به خودم آمدم خجالت کشیدم.این ها بیگانه نبودند.هم وطن و هم دین و شاید هم خونمان هستند که نه در جایی دورافتاده بلکه در یک ساعتی پایتخت.کمی که گذشت کاربران اینترنتی هم مثل من با خبر شدند.هجوم آنها چیزی جز افشاگری در بر ندارد.ولی خوب که یادآور شوند هم کیشانمان در شرایط  این چنین وحشتناک زندگی می کنند. شب های عجیبی است این روزها----به خواب هم اگر بروی گورت را کنده اند بعضی ها گورخواب ها آمده اند. هر کدام به داخل یک قبر سر می خورند. در تاریکی یا مشغول مواد می شوند یا به چه فکر می کنند، نمی دانیم. سکوت گورستان سنگین و هوا سرد است. یکی یکی، بنرهای پاره، تکه پتو های مندرس و تخته چوب های نیمه سوخته روی گورها کشیده می شود. آنها مرگ را زندگی می کنند.خیلی که هوا سرد می شود، دنبال چوب می گردند برای درست کردن آتش و گرم شدن در